tunel aerodynamiczny - pomiar sily nosnej

Cechą charakterystyczną każdego profilu lotniczego jest zdolność do efektywnego wytwarzania siły nośnej pod wpływem powietrza opływającego profil. Profil taki (a właściwie - cały płat, który zbudowany jest z wielu profili) wchodząc w strumień powietrza, staje na jego drodze (co możemy zbadać w doświadczeniu o oporze powietrza) i trochę mu przeszkadza. Cząsteczki powietrza muszą nieco przyspieszyć, obiegając przeszkodę – czyli płat. Kiedy powietrze (inny gaz lub ciecz) przyspiesza, to w strumieniu jednocześnie zmniejsza się ciśnienie, które zaczyna „zasysać” kształt (w tym przypadku: płat). Tak doszliśmy do opisu zjawiska będącego filarem aerotechniki: cząsteczki powietrza muszą obiegać wypukłość górnej części płata; tam przyspieszają, a jednocześnie w ich strumieniu zmniejsza się ciśnienie: samolot jest wsysany w górę i dzięki temu lata.

ZASTOSOWANIE PRAKTYCZNE

Profile lotnicze i wszystko co dotyczy ich projektowania, ma zastosowanie w produkcji wszelkich maszyn latających: śmigłowców, samolotów, szybowców oraz w pochodnych dziedzinach techniki, np. programach lotów kosmicznych (wahadłowce) czy też opracowywaniu aerodynamicznych nadwozi superszybkich samochodów sportowych i wyścigowych. W tym ostatnim przypadku chodzi oczywiście o nieco inne wykorzystanie właściwości strumienia powietrza: nie do odrywania się od ziemi ale raczej do dociskania pojazdu do niej.