prawo Ohma

Uporządkowanie podstawowych pojęć o prądzie elektrycznym zawdzięczamy nauczycielowi – profesorowi fizyki Politechniki w Norymberdze – Georgowi Simonowi Ohmowi. W ogłoszonej w roku 1827 pracy, przedstawił on związki jakie zachodzą pomiędzy napięciem, natężeniem prądu oraz oporem przewodnika, w którym płynie.

Wyjaśnił, że natężenie prądu elektrycznego płynącego przez przewodnik zależy dwóch czynników: napięcia (czyli: różnicy potencjałów na końcach przewodnika) oraz oporu (współcześnie nazywanego rezystancją) przewodnika:

Im wyższe napięcie, tym większe jest natężenie prądu – im większy opór przewodnika, tym natężenie prądu jest mniejsze, to jest: tym mniej prądu przepływa przez przekrój przewodnika w danym czasie.

Prawo Ohma można zapisać przy pomocy wzoru:

I = U/R

gdzie I jest natężeniem prądu, U – napięciem a R – rezystancją, czyli oporem przewodnika.

Prawo to podaje związek, jaki zachodzi między trzema wielkościami. Gdy dwie z nich są znane – trzecią możemy wyliczyć.

ZASTOSOWANIE PRAKTYCZNE

Prawo Ohma i wynikające z niego zależności ma szerokie zastosowanie w elektronice, zwłaszcza przy projektowania układów elektrycznych i elektronicznych. Konstruowanie uniwersalnych przyrządów pomiarowych, także w sporej części opiera się na zasadach, które sformułował Ohm w swoim prawie.